من بدترین مادر دنیا هستم
من بدترین مادر دنیا هستم قدیم تر ها همیشه فکر میکردم، روانشناسی و شناخت ذهن دوای درد ما آدم‌های پر از مشغله و پر از مشکل امروز میتونه باشه. برای همین سرسختاته هر کتاب و نظریه و تئوری قدیم و جدید روانشناسی، مخصوصا اونهایی که برای خودم جواب داده بود رو دنبال میکردم و روی اون متعصب بودم.
خوب از حق هم نگذریم علوم روانشناسی سالهاست که ابزاری برای رسیدن به رضایت از زندگی محسوب میشه و خیلی به ما آدمها کمک کردن.
اما به مرور زمان وقتی تجربه ام بالاتر رفت و مخصوصا وقتی مادر شدم متوجه شدم که متاسفانه ما میتونیم از این ابزار خوب در جهت تنبیه و قضاوت و دادن عذاب وجدان به خودمون هم استفاده کنیم.
خیلی از ماها وقتی توی کتاب یا دنیای مجازی مطالب روانشناسی رو میخونیم به این توجه نمیکنیم که خودمون توی چه شرایطی داریم زندگی میکنیم!
شرایط روحی و جسمی مون چی هست. کجا زندگی میکنیم؟
مجردیم؟ ازدواج کردیم؟ فرزند داریم؟ چند فرزند داریم؟
مادر هستیم؟
گفتم مادر و باید بگم ما مادرا خودمون هول ترین و بزرگترین قضاوت کننده و سرزنش کننده خودمون هستیم مخصوصا وقتی نکات فرزندپروری رو میخونیم!
جوری که گاهی فکر میکنم بدترین و نالایق ترین مادران روی کره زمین هستیم.
غافل از اینکه هم ما و هم فرزندان مون با هم فرق داریم.
اینکه واقعا بعضی از نکات روانشناسی نمیتونه برای همه ما کار کنه!
متوجه نیستیم که مادری که سه فرزند داره نمیتونه به اندازه مادری که یک فرزند داره زمان صرف بازی با فرزندش بکنه!
حواسمون نیست که همه بچه ها رو توی یک سن و با یک روش نمیشه از شیر و پوشک گرفت.
نمیشه یک نسخه رو برای همه بکار برد.
و شاید علوم روانشناسی و ما روانشناس ها هم توی این قضیه بی تقصیر نباشیم.
پس مامان نازنین؛
فراموش نکن که حتما مطالعه کنی اما خودت رو قضاوت نکنی
دانشت رو بالا ببری اما بنا به شرایطی که توی زندگیت داری سهم خودت رو از اون اطلاعات برداری
و
یادت باشه تو منحصر به فردی، عالی هستی پس با خودت مهربان باش.
من بدترین مادر دنیا هستم
